Czcionka:

A+
A-

Kontrast:

Grupa V - Gołębie

Grupa V - Gołębie

W roku szkolnym 2019/2020 dziećmi 6-letnimi z grupy V "Gołębie" opiekuje się Pani Anna Piętaszewska i Pani Beata Stankiewicz. Dla energicznych i otwartych na świat dzieci z tego oddziału, dzień spędzony w przedszkolu jest za krótki. Panie nieustannie podsycają ciekawość przedszkolaków.  Dbają o wszewchstronny rozwój i dobre samopoczucie wychowanków.

Jakie są typowe sześciolatki – co o nich powinniśmy wiedzieć?

WŁAŚCIWOŚCI ROZWOJU FIZYCZNEGO

Duża motoryka – sprawność ruchowa (lokomocja, ruch całego ciała). Dzieci pięcioletnie są ruchliwe – biegają, kucają, klękają, podskakują, przemieszczają się; podczas rysowania, lepienia często zmieniają pozycję. Baczna obserwacja pozwala zauważyć, że ich ruchy nie są jeszcze dostatecznie skoordynowane.

Dzieci w tym wieku chętnie:

  • wchodzą na drabinki, schodki, próbują chodzić po murkach, krawężnikach;
  • zjeżdżają na zjeżdżalni, huśtają się na huśtawce;
  • jeżdżą na hulajnodze;
  • jeżdżą na czterokołowym rowerze i próbują samodzielnie na dwukołowym;
  • biegają raczej na palcach, lubią się ścigać;
  • skaczą lekko na obu nogach w miejscu i do przodu, nie tracąc równowagi;
  • potrafią stać na jednej nodze lub kilka razy na niej podskoczyć lekko się chwiejąc;
  • potrafią stać przez chwilę na obu nogach, mając zamknięte oczy i utrzymywać równowagę.

Mała motoryka – sprawność rąk (manipulacja – ruchy rąk i palców). Rozwój ruchów rąk i poziom tego rozwoju rozpatrywany jest w trzech aspektach:

a) czynności samoobsługowe:

  • pięciolatek potrafi jeść łyżką i widelcem, pije bez rozlewania;
  • potrafi włożyć piżamę, bieliznę, bluzkę lub sweter, spódniczkę lub spodnie, skarpety, buty; czapkę, szalik, rękawiczki i kurtkę trzeba mu poprawić; zapina guziki, które widzi, sznuruje buty;
  • potrafi umyć ręce, twarz; niestarannie je wyciera; myje zęby, w kąpieli namydla i myje te części ciała, które widzi;
  • czesze włosy zwykle w jedną stronę;

Ruchy rąk przy czynnościach nie są jeszcze skoordynowane, czynności samoobsługowe są wykonywane pod kontrolą wzroku i trwają dłuższy czas.

b) ruchy narzędziowe i zabawy manipulacyjno – konstrukcyjne:

  • pięciolatek odkręca zakrętki, śruby śrubokrętem, wbija młotkiem kołki;
  • łączy dość sprawnie klocki typu lego;
  • sprawnie buduje z drewnianych klocków skomplikowane budowle;
  • robi z piasku babki, tunele, zamki;
  • bawi się plasteliną, lepi proste figurki;
  • przewleka sznurowadło przez dziurki, nawleka korale;
  • odkleja i przykleja naklejki;
  • składa kartkę na pół, próbuje ją składać po narysowanej linii;
  • wycina nożyczkami po linii.

Niektóre dzieci pasjonują się samym działaniem bez względu na efekty, gdy efekty nie spełniają ich oczekiwań, złoszczą się, czasami się smucą, zniechęcają. W tych sytuacjach dorośli powinni wspierać dziecko, a nie wykonywać pracę za nie.

c) czynności grafomotoryczne – rysowanie, malowanie – przygotowanie do pisania:

dziecko prawidło trzyma narzędzie do rysowania, pisania, przytrzymuje kartkę ręką (ręce współpracują);

  • lubi kolorować i zamalowywać elementy obrazków;
  • potrafi rysować linie pionowe, poziome, ukośne;
  • potrafi rysować według wzoru (szlaczki), koło, krzyżyk, kwadrat;
  • potrafi na rysunku narysować proste drzewo, człowieka (głowa, tułów, ręce, nogi, szczegóły twarzy, włosy, ubranie), młodsze pięciolatki rysują kończyny w postaci prostych linii, samodzielnie próbuje odwzorowywać litery drukowane i cyfry, zachowuje podobieństwo, może mylić kierunek usytuowania znaku.

Czynności grafomotoryczne wymagają odpowiedniego napięcia mięśniowego, precyzji i płynności ruchów, a także właściwej liczby doświadczeń. Rozwój ruchów rąk w dużej mierze zależy od doświadczeń dziecka – od tego, na ile osoby dorosłe zachęcają dziecko do samodzielności czy też tę samodzielność ograniczają.

 

Lateralizacja (stronność)

Ruchy naszych rąk mogą być precyzyjne i doskonalić się dzięki temu, że jedna z rąk jest dominująca, druga zaś pomocnicza, współpracująca z ręką dominującą. Zjawisko to zwane jest lateralizacją – przewagą ruchową jednej strony ciała nad drugą (przewaga ta dotyczy narządów parzystych: oka, ręki, nogi, ucha). Jakość lateralizacji uwarunkowana jest dominacją półkul mózgowych w zakresie kierowania ruchami – lewa półkula steruje ruchami naszej prawej połowy ciała, prawa zaś – lewej połowy. Możemy zatem być prawostronni lub lewostronni.

U większości dzieci w wieku 6 lat można już określić przewagę czynnościową. Są jednak dzieci o słabym układzie nerwowym, u których w tym wieku trudno jest ustalić dominację. Ta dzieci mają też wolniejszy rozwój ruchu rąk, słabsze napięcie mięśniowe, obniżoną koordynację rąk i koordynację wzrokowo – ruchową. Mają także trudności z rozumieniem stosunków przestrzennych (prawa, lewa ręka).
Lateralizacji nie zmienimy, nie należy przestawiać dzieci z ręki lewej na prawą, gdyż jest to ingerowanie w pracę układu nerwowego i może prowadzić do zaburzeń w funkcjonowaniu dziecka.

 

WŁAŚCIWOŚCI ROZWOJU PSYCHICZNEGO. POZIOM ROZWOJU PROCESÓW POZNAWCZYCH

Dziecko 6-letnie jest radosne, aktywne i ciekawe świata. Procesy poznawcze takie, jak uwaga i myślenie związane są raczej z działaniem i mają charakter impulsywny.  

  • Uwaga i spostrzeganie – widoczna jest większa dowolność, celowość, łatwiej skupić się na czymś proponowanym, choć dziecko nadal reaguje na bodźce zewnętrzne. Na kształtowanie uwagi dowolnej wpływają stawiane przez dorosłych zadania, gry wymagające przyswojenia zasad. Wraz z rozwojem uwagi, wzrasta również dokładność i celowość spostrzeżeń. Narządy zmysłów są już ukształtowane, ale rozwijają się analizatory wzrokowe, słuchowe, dotykowe i kinestetyczne.
  • Wyobraźnia – spostrzeżenia zostają zapamiętane, co umożliwia tworzenie wyobrażeń. Zdobywanie wielozmysłowych doświadczeń, a także przeżycia emocjonalne pobudzają wyobraźnię, która jest ważnym czynnikiem w rozwoju myślenia, uczuciowości i kreatywności.
  • Pamięć – polega na gromadzeniu doświadczeń zmysłowych, w tym wieku opiera się głównie na działaniu konkretno – obrazowym, a więc obejmuje spostrzeżenia i wyobrażenia, które muszą być właściwie rozpoznane, aby mogły być później przypomniane i wykorzystane. Natomiast wraz z rozwojem mowy i myślenia, rozwija się pamięć słowna. Poszerza się także pojemność pamięci. Pamięć dowolną rozwijają gry wymagające zapamiętania zasad, a także uczenie się wierszy i piosenek.
  • Myślenie – wyróżniamy tutaj myślenie konkretne (oparte na spostrzeżeniach, zmysłowo –ruchowe, czynnościowe oraz oparte na wyobrażeniach, konkretno – obrazowe), a także abstrakcyjne (oparte na mowie). W wieku 6 lat myślenie przechodzi na poziom konkretno – wyobrażeniowy. Myśli dziecka mogą dotyczyć nie tylko tego, co dzieje się w danej chwili, ale także tego, co było lub ma nastąpić, o ile znalazło się to w jego obszarze doświadczeń. Zasób pojęciowy umożliwiający przechodzenie na poziom myślenia abstrakcyjnego zależny jest od indywidualnych predyspozycji oraz uwarunkowań środowiskowych. Dzieci uczą się pojęcia liczby, kształtu, wielkości, a także terminów odnoszących się do pojęć związanych z orientacją w czasie i przestrzeni. Dzieci w tym wieku są zdolne do wnioskowania, rzadziej uzasadniania. Pod wpływem działań, rozumowanie staje się bardziej logiczne, jeśli treść myślenia nie wykracza poza obszar wiedzy dziecka.

Mowa

Mowa dzieci sześcioletnich jest żywa, naturalna, często niepoprawna gramatycznie i chaotyczna, wzbogacona o mimikę i gestykulację, modulacja głosu także nie jest jeszcze ukształtowana. Występuje mowa konkretno – obrazowa, ale wybiega poza aktualne działanie dziecka. Staje się bardziej komunikatywna i uspołeczniona. Dzieci w tym wieku chętnie mówią o sobie i najbliższym otoczeniu, ale rozwijają też umiejętność prowadzenia rozmów. Rozwija się zasób słów używanych (mowa czynna) oraz rozumianych przez dziecko (mowa bierna). Poszerza się umiejętność budowania zdań.

Cechy rozwoju mowy:

  • prawidłowo wymawia słowa;
  • wypowiada się zdaniami;
  • za pomocą zdań potrafi przedstawić przebieg zdarzenia, opisać swoje samopoczucie, wyjaśnić sytuację;
  • opisuje obrazek za pomocą zdań;
  • ma odpowiedni zasób słów – rozumie polecenia;
  • pyta o znaczenie nowych słów;
  • w zabawie mówi do siebie;
  • „bawi” się słowami – próbuje rymować.


Emocje sześciolatka

Ta sfera związana jest z własnymi uczuciami i potrzebami, ale także rozwija się zdolność dostrzegania uczuć i potrzeb drugiej osoby. Kształtuje się rozumienie norm, a także umiejętność reagowania i wyrażania własnych emocji. Zwiększa się rola bodźców słownych, a nie tylko konkretnych. Doświadczenia związane są z rozwojem życia społecznego – kontakt z rówieśnikami, dorosłymi, przyrodą, słuchanie bajek, piosenek, śpiew i taniec. W tym okresie rozwija się także uczucie strachu, na co wpływ ma wyobraźnia i sugestywność dzieci.

Rozwój społeczny

W wieku 6 lat dziecko funkcjonuje w rówieśniczej grupie w przedszkolu lub szkole, gdzie uczy się współżycia i współdziałania. Próbuje zrozumieć normy obowiązujące, a także stara się do nich dostosować. Zachowanie dziecka nadal związane jest z jego własnymi pobudkami, ale motywy działania stają się bardziej społeczne – rozumienie konsekwencji (nagroda, kara). W relacjach społecznych dochodzi też do konfliktów, podczas których dzieci uczą się rozwiązywania problemów. Potrafi już ocenić co jest właściwe, a co nie, ale nie kontroluje świadomie swego postępowania i nie potrafi jeszcze przewidzieć skutków własnego postępowania, jeśli nie kojarzy się z dawnym doświadczeniem. W tym wieku potrafią już nawiązywać bardziej trwałe przyjaźnie.

Dojrzałość szkolna

To poziom rozwoju fizycznego, społecznego i psychicznego umożliwiającego podjęcia nauki w klasie pierwszej szkoły podstawowej. Dojrzałość ta zależy od czynników biologicznych (indywidualne predyspozycje dziecka), a także środowiska i oddziaływań wychowawczych, a więc od dotychczasowych doświadczeń (czy i w jaki sposób zapewniano dziecku potrzeby poznawcze i emocjonalne, czy miało okazję rozwijać się społecznie w grupie rówieśniczej, czy stawiano mu wymagania stosowne do jego możliwości). Dziecko powinno posiadać sprawność manualną i prawidłową koordynację wzrokowo – ruchową. Pod względem emocjonalno – społecznym powinno nawiązywać kontakty i podporządkować się zasadom, właściwie radzić sobie z emocjami. Powinno wykazywać się samodzielnością, a także być nastawionym nie tylko na własne potrzeby, ale liczyć się z potrzebami i uczuciami innych. Ważne jest, aby umiało reagować na polecenia kierowane do grupy. Dziecko powinno orientować się w otoczeniu, w którym żyje. Rozwinięta powinna być motywacja wewnętrzna do poznawania i uczenia się.

Data dodania: 2019-10-07 09:16:29
Data edycji: 2020-03-21 21:04:34
Ilość wyświetleń: 2413

„Kiedy śmieje się dziecko, śmieje się cały świat"

Janusz Korczak
Bądź z nami
aktualności i informacje
Twój Boks
Dowolna informacja
Przykładowy button
Facebook